Botanical Relics: chapter II

 

Στο δεύτερο κεφάλαιο της ενότητας Botanical Relics, η Αλεξία Ψαραδέλη συνεχίζει την έρευνά της γύρω από τη μνήμη των φυτών και τη σχέση τους με τον χώρο, μετατοπίζοντας αυτή τη φορά το ενδιαφέρον από τη συλλογή στη σύνθεση. Η νέα ατομική της έκθεση Botanical Relics: chapter II που εγκαινιάζεται τη Παρασκευή 31 Ιουλίου στις 19:00 και φιλοξενείται στο Παλαιό Σχολείο του Κάστρου της Σίφνου έως τις 7 Αυγούστου 2026, παρουσιάζει ένα σύνολο έργων όπου φυτικά θραύσματα, ύφασμα, κέντημα, πέτρα και μέταλλο συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στο φυσικό και το ανθρώπινο, το εύθραυστο και το ανθεκτικό.

 

Κεντρικό έργο της έκθεσης αποτελεί το Orbituaries ( Νεκρολογίες σε τροχιά ), μια μεγάλη εκτύπωση σε ύφασμα που συγκροτείται από βοτανικές συνθέσεις φυτών της Σίφνου και της Αθήνας που βρίσκονται σε μια αέναη τροχιά. Η διαφάνεια του υφάσματος και οι μεταβολές του φυσικού φωτός μεταμορφώνουν διαρκώς την εικόνα, ενεργοποιώντας διαφορετικές εμπειρίες θέασης μέσα στον χρόνο. Γύρω από το έργο αναπτύσσονται οι ενότητες De-compositions ( Από-συνθέσεις ), Botanical Relics ( Βοτανικά θραύσματα ) και οι εγχάρακτες Ευχές, δημιουργώντας ένα σύνολο που προσεγγίζει το φυτικό στοιχείο ως φορέα μνήμης και καταγραφής.

 

Όπως  σημειώνεται στο κείμενο της έκθεσης, «τα αποξηραμένα φύλλα λειτουργούν ως επιφάνειες  καταγραφής»,  αποκτώντας  μέσα  από  τη  διαδικασία  επεξεργασίας  και ραψίματος μια δεύτερη, εύθραυστη ζωή. Οι χειρονομίες της σύνδεσης, της φροντίδας και της επανασύνθεσης διατρέχουν το σύνολο των έργων, ενώ η χρήση υλικών όπως η σιφνέικη πέτρα και τα υφασμάτινα θραύσματα παραπέμπει τόσο στο φυσικό όσο και στο καθημερινό, οικιακό τοπίο.

 

Η έκθεση Botanical Relics: chapter II διαμορφώνει έναν χώρο όπου η φθορά, η μνήμη και η μεταμόρφωση συνυπάρχουν, προτείνοντας μια διαφορετική εμπειρία του χρόνου — τον αργό χρόνο της φύσης. Μέσα από αυτή τη συνθήκη, η Ψαραδέλη μάς καλεί να αφουγκραστούμε τη νοημοσύνη της φύσης ( ΝΙ / natural intelligence ) ως αντίβαρο στις τεχνολογικές αφηγήσεις του παρόντος.

 

Περισσότερα για την Αλεξία Ψαραδέλη

Η Αλεξία Ψαραδέλη ( 1991 ) είναι εικαστικός, με έδρα την Αθήνα. Με υλικά ύφασμα, πηλό και videoperformance δημιουργεί εγκαταστάσεις-αφηγηματικούς χώρους όπου πραγματεύεται έννοιες όπως η μνήμη, η θηλυκότητα και η οικολογία. Ως αποφοίτος της ΑΣΚΤ ( 2014 ) συνέχισε τις σπουδές της στο Edinburgh College of Art ( 2015 – 2016 ) με υποτροφία του ιδρύματος Ωνάση, λαμβάνοντας και την υποτροφία Andrew Grant Bequest. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και τη Σκωτία. Το 2023-2024 παρουσίασε τις ατομικές εκθέσεις “Μήρες” στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα και “Μήρες των Κυκλάδων” στο Πολιτιστικό Κέντρο Αρτεμώνα στη Σίφνο, γλυπτικό έργο που πραγματεύεται τη μετατροπή της γυναικείας φύσης σε δομικό υλικό και την έννοια της γυναικείας θυσίας από τη βαλκανική λαογραφία έως σήμερα. Το εν εξελίξει πρότζεκτ “Botanical Relics” διερευνά φυτικά θραύσματα αστικών και φυσικών οικολογιών ως φορείς ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ιστοριών. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάστηκε στο Παλαιό Σχολείο του Κάστρου το καλοκαίρι του 2025. Έργα της υπάρχουν σε ατομικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

 

Πληροφορίες:

Εγκαίνια: 31 Ιουλίου 2026 στις 19:00

Finissage: 7 Αυγούστου 2026 στις 19:00

Διάρκεια: 31.07.2026- 07.08.2026

Χώρος: Παλαιό Σχολείο του Κάστρου, Σίφνος

Ωράριο λειτουργίας έκθεσης: Καθημερινά 12:00-14:00 & 19:00 – 22:00 Επικοινωνία: τηλ:+30 6945139225 / email: psaradelialexia@gmail.com

Με την υποστήριξη του Σωματείου “Οι Φίλοι του Κάστρου της Σίφνου”

 

 

 

|EN|

 

Botanical Relics: chapter II.  Solo exhibition by Alexia Psaradeli.

Old School of Kastro, Sifnos

 

Opening: 31 July at 19:00 | Duration: 31.07.2026- 07.08.2026

 

 

In the second chapter of the Botanical Relics series, Alexia Psaradeli continues her exploration of plant mem­ory and its relationship to place, shifting her focus from collecting to composing. Her new solo exhibition, Botanical Relics: Chapter II, opens on Friday, 31 July 2026, at 19:00, and will be on view at the Old School of Kastro, Sifnos, until 7 August 2026. The exhibition brings together a body of works in which botanical fragments, textile, embroidery, stone, and metal coexist within an environment that balances the natural and the human, the fragile and the enduring.

 

At the heart of the exhibition is Orbituaries—a title that combines orbit and obituaries, transforming the notion of death from a definitive ending into a cyclical condition. The work takes the form of a large-scale textile print composed of botanical arrangements created from plants collected on Sifnos and in Athens, suspended in an endless orbit. The transparency of the fabric and the changing qualities of nat­ural light continuously transform the image, inviting new ways of seeing over the course of the day. Surrounding this central installation are the series De-compositions, Botanical Relics, and the engraved aluminium works Wishes, together approaching plant matter as a carrier of memory and inscription.

 

As noted in the exhibition text, “the dried leaves function as surfaces of inscription,” acquiring a second, fragile life through processes of preservation and stitching. Gestures of connection, care, and recomposition run throughout the exhibition, while materials such as Sifnian stone and fragments of fabric evoke both the island’s natural landscape and the intimate sphere of everyday domestic life.

 

Botanical Relics: Chapter II creates a space where decay, memory, and transformation coexist, proposing an alternative experience of time—the slow temporality of nature. Through this body of work, Psaradeli invites us to attune ourselves to Natural Intelligence (NI) as a counterpoint to the technological narratives that increasingly shape the present.

 

More about Alexia Psaradeli

 

Alexia Psaradeli (b. 1991) is a visual artist based in Athens. Working with fabric, clay, and video performance, she creates installations and narrative environments that explore themes such as memory, femininity, and ecology. She graduated with distinction from the Athens School of Fine Arts(2009–2014) and pursued post­graduate studies at the Edinburgh College of Art(2015–2016) with a scholarship from the Onassis Foundation. During her postgraduate studies, she was awarded the Andrew Grant Bequest scholarship by the University of Edinburgh. She has participated in group exhibitions in Greece and Scotland. In 2023–2024, she presented the solo exhibitions “Mīres” at the Ileana Tounta Contemporary Art Center and “Mīres of the Cyclades” at Mari­anthi Simou Cultural Center in Sifnos, a sculptural body of work exploring the transformation of female nature into structural material and the notion of female sacrifice from Balkan folklore to the present day. Her ongoing project “Botanical Relics” investigates botanical fragments from urban and natural ecologies as carriers of hu­man and non-human stories. Her works are included in private collections in Greece and abroad.

 

Information:

Opening: July 31, 2026, at 19:00

Finissage: 7 August 2026, at 19:00

Duration: 31.07.2026- 07.08.2026

Venue: Old School of Kastro, Sifnos

Exhibition hours: Daily, 19:00 – 22:00

Contact: Tel:+30 6945139225 / email: psaradelialexia@gmail.com

With the support of the Association “Friends of the Castle of Sifnos”.

 

 

 

 

Επιμελητικό κείμενο 

Botanical Relics: chapter II

Aτομική έκθεση της Αλεξίας Ψαραδέλη

 

Στο δεύτερο κεφάλαιο της ενότητας Botanical Relics, η Αλεξία Ψαραδέλη συνεχίζει την έρευνά της γύρω από τη μνήμη των φυτών και τη σχέση τους με τον χώρο, μετατοπίζοντας αυτή τη φορά το ενδιαφέρον από τη συλλογή στη σύνθεση.

 

Στον χώρο της έκθεσης, τα φυτά δεν εμφανίζονται ως ζωντανά σώματα, αλλά ως ίχνη — και όπως το φυτό αφήνει αποτύπωμα στο έδαφος που το φιλοξενεί, έτσι και τα θραύσματά του φέρουν τη μνήμη του τόπου τους. Το κεντρικό έργο Orbituaries –(Νεκρολογίες σε τροχιά), όπου μέσω του τίτλου η έννοια του τέλους μετατοπίζεται από το οριστικό στο κυκλικό- παρουσιάζει μια μεγάλη εκτύπωση σε ύφασμα, με βοτανικές συνθέσεις από θραύσματα φυτών της Σίφνου και της Αθήνας, που έχοντας σταθεροποιηθεί μέσω χρήσης μικτών τεχνικών, «παγώνουν» στον χρόνο. Η διαφάνεια του υφάσματος επιτρέπει στις χρονικότητες της ημέρας να επηρεάσουν την εικόνα, με τις μεταβολές του φυσικού φωτός να μεταμορφώνουν τη θέαση την εκάστοτε στιγμή. Η σύνθεση υιοθετεί στοιχεία από το σχεδιαστικό λεξιλόγιο των χαλιών, αλλά και σελίδων βοτανικής εγκυκλοπαίδειας. Γύρω της, τα δύο κεντήματα De-compositions (Από-συνθέσεις) και τα έργα της ενότητας Botanical Relics (Βοτανικά θραύσματα) συγκροτούν ένα περιβάλλον όπου η εικόνα και το αντικείμενο συνυπάρχουν.

 

Τα αποξηραμένα φύλλα λειτουργούν ως επιφάνειες καταγραφής. Έχουν υποστεί επεξεργασία που τα σταθεροποιεί, δίνοντάς τους μια δεύτερη, εύθραυστη ζωή. Πάνω τους η καλλιτέχνιδα ράβει με κλωστή, δημιουργώντας γραμμές και σχήματα που θυμίζουν σχέδια, ρίζες ή διαδρομές. Σε ορισμένες συνθέσεις παρεμβάλλονται μικρά κομμάτια υφάσματος — αστικά θραύσματα — που παραπέμπουν στην πρακτική της κουρελούς, φέρνοντας μέσα στο έργο ίχνη καθημερινότητας και επαναχρησιμοποίησης. Η χειρονομία του ραψίματος δεν είναι διακοσμητική· μοιάζει περισσότερο με μια πράξη σύνδεσης και συγκράτησης του εύθραυστου. Η σιφνέικη πέτρα, τοποθετημένη με μαγνήτες πάνω στα φύλλα, λειτουργεί ως μικρό τοπόσημο μέσα στη σύνθεση — χαρακτηριστικό στοιχείο τόσο του φυσικού όσο και του αρχιτεκτονικού τοπίου της Σίφνου- και συνομιλεί εκ νέου με το φυτικό στοιχείο.

 

Παράλληλα, τα έξι εγχάρακτα έργα σε φύλλα αλουμινίου, με τίτλο Ευχές, αντλούν τα μοτίβα τους από τις ίδιες φυτολογικές συνθέσεις. Το φυτικό μοτίβο αναδύεται μέσα από ένα υλικό ταυτόχρονα εύθραυστο και ανθεκτικό, λαμπερό και φθαρτό. Θυμίζοντας τάματα, λειτουργούν σαν μικρές αφιερώσεις ή ευχές, αλλά και σαν πιθανοί μελλοντικοί ήρωες ενός πλανήτη που γερνάει — μορφές που επιμένουν να υπάρχουν μέσα από τη φθορά.

Το σύνολο των έργων διαμορφώνει έναν χώρο όπου το φυσικό και το ανθρώπινο συναντιούνται μέσα από πράξεις φροντίδας, καταγραφής και επανασύνθεσης. Τα βοτανικά λείψανα, ως φορείς μνήμης, προτείνουν μια διαφορετική εμπειρία του χρόνου: τον αργό χρόνο της φύσης, της φθοράς και της μεταμόρφωσης. Μέσα από αυτή τη συνθήκη, η καλλιτέχνις μας καλεί να αφουγκραστούμε τη νοημοσύνη της φύσης (ΝΙ / natural intelligence) ως αντίβαρο στις τεχνολογικές αφηγήσεις του παρόντος.

 

 

 

|EN|

Curatorial text

Botanical Relics: chapter II

Solo exhibition by Alexia Psaradeli

 

In the second chapter of the Botanical Relics series, Alexia Psaradeli continues her exploration of plant memory and its relationship to place, shifting her focus from collecting to composing.

 

Within the exhibition space, plants no longer appear as living organisms but as traces. Just as a plant leaves its imprint on the soil that sustains it, its fragments carry the memory of the landscapes from which the originate. The central work, Orbituaries—a title that combines orbit and obituaries, transforming the notion of death from a definitive ending into a cyclical condition—takes the form of a large-scale textile print featuring botanical compositions made from plant fragments collected on the islands of Sifnos and in Athens. Preserved through mixed media techniques, these delicate specimens are suspended in time. The transparency of the fabric allows the changing rhythms of daylight to shape the work’s appearance, as fluctuations in natural light continuously transform the viewer’s perception. The composition draws equally from the visual language of woven carpets and the taxonomic layouts of botanical encyclopaedias. Surrounding it, the two embroidered works De-compositions and the pieces from the Botanical Relics series create an environment in which image and object coexist.

 

The dried leaves function as surfaces of inscription. Through a process of preservation, they are granted a sec-ond, fragile life. Upon them, the artist stitches with thread, creating lines and forms that evoke drawings, root systems, or pathways. In some compositions, small fragments of fabric—urban remnants—are introduced, referencing the Greek tradition of the kourelou (rag rug) and bringing traces of everyday life and practices of reuse into the work. The act of stitching is not decorative; rather, it becomes a gesture of connection, repair, and care, holding together what is inherently fragile. Sifnian stone, attached to the leaves with magnets, functions as a small landmark within each composition—a defining element of both the island’s natural and architectural landscape—and re-establishes a dialogue with the botanical material.

 

Alongside these works, the six engraved aluminium pieces titled Wishes derive their motifs from the same botanical compositions. Plant forms emerge through a material that is at once fragile and resilient, luminous yet susceptible to decay. Resembling tamata (Greek votive offerings), they operate as intimate dedications or wishes, while also suggesting possible future protagonists of an ageing planet—figures that persist through the very process of deterioration.

 

Together, the works construct a space where the natural and the human meet through acts of care, documen-tation, and recomposition. These botanical relics, as vessels of memory, propose an alternative experience of time: the slow temporality of nature, erosion, and transformation. Through this condition, the artist invites us to attune ourselves to Natural Intelligence (NI) as a counterpoint to the technological narratives that increas-ingly define the present.