“Δogmatismς”: Ατομική έκθεση του Ιωάννη Μπελημπασάκη από την πλατφόρμα εικαστικής δράσης Artnoise.
![](https://itsonlyarts.com/wp-content/uploads/2018/06/233.jpg)
![](https://itsonlyarts.com/wp-content/uploads/2018/06/233.jpg)
Εγκαίνια: Τρίτη 5
Ιουνίου, 20:00
Ιουνίου, 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 5 – 23
Ιουνίου 2018
Ιουνίου 2018
Η πλατφόρμα εικαστικής δράσης Artnoise
παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Ιωάννη Μπελημπασάκη με τίτλο Δogmatismς.
Η έκθεση αφορά μια σειρά εικαστικών τυπωμάτων με θέμα τη Γωνιά του Αγορητή του
Λονδίνου (Speakers’
Corner)
και παρουσιάζεται ολοκληρωμένη για πρώτη φορά. Οκτώ ασπρόμαυρα φωτοχαρακτικά
μεγάλης διάστασης που εστιάζουν στις φιγούρες των αγορητών καταλαμβάνουν τον
ισόγειο χώρο της γκαλερί. Η έκθεση ολοκληρώνεται με μία εγκατάσταση στο
υπόγειο. Ένα καφάσι σαπουνιού εποχής του Βασιλιά Γεωργίου VΙ
στέκεται σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο αλουμινένιες σκάλες που με την σειρά τους
κοντράρουν στους τοίχους της γκαλερί.
παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Ιωάννη Μπελημπασάκη με τίτλο Δogmatismς.
Η έκθεση αφορά μια σειρά εικαστικών τυπωμάτων με θέμα τη Γωνιά του Αγορητή του
Λονδίνου (Speakers’
Corner)
και παρουσιάζεται ολοκληρωμένη για πρώτη φορά. Οκτώ ασπρόμαυρα φωτοχαρακτικά
μεγάλης διάστασης που εστιάζουν στις φιγούρες των αγορητών καταλαμβάνουν τον
ισόγειο χώρο της γκαλερί. Η έκθεση ολοκληρώνεται με μία εγκατάσταση στο
υπόγειο. Ένα καφάσι σαπουνιού εποχής του Βασιλιά Γεωργίου VΙ
στέκεται σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο αλουμινένιες σκάλες που με την σειρά τους
κοντράρουν στους τοίχους της γκαλερί.
Κοινή αναφορά των έργων, η ανύψωση του σώματος των
αγορητών από το Βρετανικό έδαφος ανεβαίνοντας σε μια σκάλα ή σκαμνί, το γνωστό
και ως soap–boxing,
προκειμένου να ξεχωρίσουν από το πλήθος καθώς και να εξασφαλίσουν ένα είδος
υποτιθέμενης ασυλίας. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, η παράδοση αυτή καταργήθηκε από
την Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου το 2017 για λόγους ασφαλείας, γεγονός
που θεωρήθηκε πλήγμα στον θεσμό και εξόργισε την κοινή γνώμη.
αγορητών από το Βρετανικό έδαφος ανεβαίνοντας σε μια σκάλα ή σκαμνί, το γνωστό
και ως soap–boxing,
προκειμένου να ξεχωρίσουν από το πλήθος καθώς και να εξασφαλίσουν ένα είδος
υποτιθέμενης ασυλίας. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, η παράδοση αυτή καταργήθηκε από
την Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου το 2017 για λόγους ασφαλείας, γεγονός
που θεωρήθηκε πλήγμα στον θεσμό και εξόργισε την κοινή γνώμη.
Ιστορικά, η Γωνιά του Αγορητή έχει τις ρίζες της στους
επιθανάτιους λόγους διαμαρτυρίας των καταδικασμένων σε θάνατο δια απαγχονισμού
αλλά και του πλήθους που συγκεντρώνεται να παρακολουθήσει το θέαμα ή να
διαμαρτυρηθεί. Με το πέρασμα του χρόνου, η παράδοση της διαμαρτυρίας στο μέρος
αυτό εμμένει και η ελευθερία του δημόσιου λόγου επικυρώνεται το 1872, όταν μετά
από πιέσεις του πρώτου εργατικού κινήματος ψηφίζεται η νομοθεσία The Royal Parks and Gardens Regulation Act.
Ο θεσμός αυτός εδραιώνεται πλέον στο Speakers’ Corner
και φτάνει στο απόγειό του με αγορεύσεις σημαντικών προσωπικοτήτων του fin de siècle
όπως οι Karl Marx,
William Morris,
Vladimir Lenin,
George Orwell
μεταξύ άλλων.
επιθανάτιους λόγους διαμαρτυρίας των καταδικασμένων σε θάνατο δια απαγχονισμού
αλλά και του πλήθους που συγκεντρώνεται να παρακολουθήσει το θέαμα ή να
διαμαρτυρηθεί. Με το πέρασμα του χρόνου, η παράδοση της διαμαρτυρίας στο μέρος
αυτό εμμένει και η ελευθερία του δημόσιου λόγου επικυρώνεται το 1872, όταν μετά
από πιέσεις του πρώτου εργατικού κινήματος ψηφίζεται η νομοθεσία The Royal Parks and Gardens Regulation Act.
Ο θεσμός αυτός εδραιώνεται πλέον στο Speakers’ Corner
και φτάνει στο απόγειό του με αγορεύσεις σημαντικών προσωπικοτήτων του fin de siècle
όπως οι Karl Marx,
William Morris,
Vladimir Lenin,
George Orwell
μεταξύ άλλων.
![](https://itsonlyarts.com/wp-content/uploads/2018/06/222.jpg)
Σήμερα, η Γωνιά του Αγορητή αποτελεί ένα τουριστικό πόλο
έλξης και διαφημίζεται από πολλούς τουριστικούς οδηγούς του Λονδίνου. Ενώ το
φωτογραφικό υλικό του Μπελημπασάκη συγκεντρώνεται μετά από πολύμηνη παρατήρηση,
δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τα εκατομμύρια των φωτογραφικών
ντοκουμέντων των επισκεπτών. Στόχος του λοιπόν δεν είναι η αναζήτηση της
τέλειας φωτογραφικής εικόνας αλλά η επανάληψη της φωτογραφικής πράξης που του
επιτρέπει να επανέρχεται στο σημείο με σκοπό την κατανόηση του. Το πιο ασφαλές
συμπέρασμα μετά από μια ολιγόλεπτη επίσκεψη στην Γωνιά του Αγορητή είναι ότι η
λόγοι θρησκευτικού περιεχομένου έχουν επισκιάσει τους πολιτικούς. Εκπρόσωποι
κάθε θρησκείας αλλά και φανατικοί άθεοι βροντολαλούν την Αλήθεια τους και ταυτίζουν
το θρησκευτικό με το πολιτικό. Συντηρούν όμως ακόμα την αναγκαιότητα της
συνάθροισης και ξανασυσπειρώνουν γύρω τους το πλήθος ως μια μορφή αντίστασης
στην βαθιά κρίση της θεσμικής εκπροσώπησης που βιώνει σήμερα ο δυτικός κόσμος.
έλξης και διαφημίζεται από πολλούς τουριστικούς οδηγούς του Λονδίνου. Ενώ το
φωτογραφικό υλικό του Μπελημπασάκη συγκεντρώνεται μετά από πολύμηνη παρατήρηση,
δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τα εκατομμύρια των φωτογραφικών
ντοκουμέντων των επισκεπτών. Στόχος του λοιπόν δεν είναι η αναζήτηση της
τέλειας φωτογραφικής εικόνας αλλά η επανάληψη της φωτογραφικής πράξης που του
επιτρέπει να επανέρχεται στο σημείο με σκοπό την κατανόηση του. Το πιο ασφαλές
συμπέρασμα μετά από μια ολιγόλεπτη επίσκεψη στην Γωνιά του Αγορητή είναι ότι η
λόγοι θρησκευτικού περιεχομένου έχουν επισκιάσει τους πολιτικούς. Εκπρόσωποι
κάθε θρησκείας αλλά και φανατικοί άθεοι βροντολαλούν την Αλήθεια τους και ταυτίζουν
το θρησκευτικό με το πολιτικό. Συντηρούν όμως ακόμα την αναγκαιότητα της
συνάθροισης και ξανασυσπειρώνουν γύρω τους το πλήθος ως μια μορφή αντίστασης
στην βαθιά κρίση της θεσμικής εκπροσώπησης που βιώνει σήμερα ο δυτικός κόσμος.
Ως συνέχεια της παρατήρησης με τον φακό, ο Μπελημπασάκης
τροποποιεί την φωτογραφική πληροφορία και ‘διορθώνει’ το περιεχόμενό της
αξιοποιώντας μεθόδους φωτοχάραξης. Το φούμο που σκόπιμα αποκτά η εικόνα, ο
καπνός πάνω στις φιγούρες, είναι συνειδητή παρέμβαση ανάμεσα στον θεατή και τη
πληροφορία. Μέσα από έναν αλληγορικό αναχρονισμό, μεταφέρει το σήμερα πίσω στη
βικτοριανή εποχή, θυμίζοντας την ιστορία της βιομηχανικής επανάστασης και των
αγώνων για πολιτικά δικαιώματα. Οι αγορητές μετατρέπονται σε αγάλματα, μνημεία
μιας αλλοτινής δημόσιας σφαίρας.
τροποποιεί την φωτογραφική πληροφορία και ‘διορθώνει’ το περιεχόμενό της
αξιοποιώντας μεθόδους φωτοχάραξης. Το φούμο που σκόπιμα αποκτά η εικόνα, ο
καπνός πάνω στις φιγούρες, είναι συνειδητή παρέμβαση ανάμεσα στον θεατή και τη
πληροφορία. Μέσα από έναν αλληγορικό αναχρονισμό, μεταφέρει το σήμερα πίσω στη
βικτοριανή εποχή, θυμίζοντας την ιστορία της βιομηχανικής επανάστασης και των
αγώνων για πολιτικά δικαιώματα. Οι αγορητές μετατρέπονται σε αγάλματα, μνημεία
μιας αλλοτινής δημόσιας σφαίρας.
Ο Ιωάννης Μπελημπασάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε
Χαρακτική στη Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1998-2003) και στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (Erasmus).
Το 2006 ολοκλήρωσε διετείς μεταπτυχιακές σπουδές (MA Printmaking)
στο Βασιλικό Κολέγιο Τεχνών του Λονδίνου με διάκριση και ήταν υπότροφος του
Ιδρύματος Α. Ωνάση. Από το 2007 διδάσκει εικαστικό τύπωμα στο Πανεπιστήμιο του
Κίνγκστον του Λονδίνου και από το 2012 είναι υπεύθυνος του Εργαστηρίου
Εικαστικών Τυπωμάτων, Τυπογραφίας & Βιβλιοδεσίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Έχει
παρουσιάσει σειρά εικαστικών περφόρμανς υπό την μορφή διαλέξεων στο Δημοτικό
Θέατρο Μελίνας Μερκούρη Θεσσαλονίκη, 2012 Tallinn University,
Εσθονία, 2011 Royal College of Art,
Λονδίνο, 2005 Goldsmiths University
Λονδίνο, 2005 και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις όπως: out of hours II,
KSA,
Platform gallery,
Λονδίνο, 2018 Off Shore Project,
Καρδαμύλη, νήσος Μερόπη, 2012 Imprint (επιμέλεια και συμμετοχή),
Kingston University,
Λονδίνο, 2012 Rooms
2012+@, Γκαλερί Καππάτος, Αθήνα, 2012 International Print Biennale,
Newcastle,
2011 I create,
Therefore I am,
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 2009 Break
2.4 Art Festival,
Λουμπλιάνα, 2007 LETS RIOT,
Cafe Gallery,
Λονδίνο, 2006. Έργα του ανήκουν στο Βασιλικό Κολέγιο, Λονδίνο
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
Πανεπιστήμιο του Κίνγστον, Λονδίνο και σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και
εργάζεται στο Λονδίνο.
Χαρακτική στη Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1998-2003) και στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (Erasmus).
Το 2006 ολοκλήρωσε διετείς μεταπτυχιακές σπουδές (MA Printmaking)
στο Βασιλικό Κολέγιο Τεχνών του Λονδίνου με διάκριση και ήταν υπότροφος του
Ιδρύματος Α. Ωνάση. Από το 2007 διδάσκει εικαστικό τύπωμα στο Πανεπιστήμιο του
Κίνγκστον του Λονδίνου και από το 2012 είναι υπεύθυνος του Εργαστηρίου
Εικαστικών Τυπωμάτων, Τυπογραφίας & Βιβλιοδεσίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Έχει
παρουσιάσει σειρά εικαστικών περφόρμανς υπό την μορφή διαλέξεων στο Δημοτικό
Θέατρο Μελίνας Μερκούρη Θεσσαλονίκη, 2012 Tallinn University,
Εσθονία, 2011 Royal College of Art,
Λονδίνο, 2005 Goldsmiths University
Λονδίνο, 2005 και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις όπως: out of hours II,
KSA,
Platform gallery,
Λονδίνο, 2018 Off Shore Project,
Καρδαμύλη, νήσος Μερόπη, 2012 Imprint (επιμέλεια και συμμετοχή),
Kingston University,
Λονδίνο, 2012 Rooms
2012+@, Γκαλερί Καππάτος, Αθήνα, 2012 International Print Biennale,
Newcastle,
2011 I create,
Therefore I am,
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 2009 Break
2.4 Art Festival,
Λουμπλιάνα, 2007 LETS RIOT,
Cafe Gallery,
Λονδίνο, 2006. Έργα του ανήκουν στο Βασιλικό Κολέγιο, Λονδίνο
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
Πανεπιστήμιο του Κίνγστον, Λονδίνο και σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και
εργάζεται στο Λονδίνο.
![](https://itsonlyarts.com/wp-content/uploads/2018/06/60.png)
Artnoise Βέροιας
6, Άνω Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη
6, Άνω Λαδάδικα, Θεσσαλονίκη
Τρίτη-Παρασκευή 12:00-20:00, Σάββατο 11:00-14:00
+30 697 228 2438 artnoisevag@gmail.com
+30 697 228 2438 artnoisevag@gmail.com
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2024 | 10 - 20 Οκτωβρίου | OPEN CALL
14ο Συμπόσιο Γλυπτικής στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης»
«Κεραμικής Μονοπάτια» στη γκαλερί Luminous Eye.
Ελένη Θεοφυλάκτου Relocation: Μικρές περιστροφικές μετακινήσεις κατόπιν αγωγής για την άγνοια
Στοχασμοί του συλλέκτη
Η genesis gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Νίκου Κόνιαρη «Γιατί κλαις, μαμά;».